Στα πέτρινα χρόνια της προ τουριστικής Μυκόνου το νησί δεν ήταν παρά μια μικρή κουκίδα στο χάρτη, άγνωστη στους πολλούς. Ελάχιστοι οι περιηγητές που πέρασαν από το νησί, πολλοί μάλιστα κατέγραψαν αμφιλεγόμενες πληροφορίες για ένα τόπο που έμοιαζε να ζει στην αρχαιότητα στη σκιά της Δήλου.

Στην καρδιά του Αιγαίου το νησί, σε θάλασσες που τιθασεύονται από ικανούς ναυτικούς και γίνονται φορείς πολιτισμού και εισροής πλούτου από Μυκονιάτες καραβοκύρηδες. Άγονος τόπος κι ωστόσο κατ' εξοχήν αγροτικός ο πληθυσμός.

Αγροτική στο σύνολό της και η οικογένεια Ξυδάκη, που έφτασε στο νησί από την Κρήτη, πριν από τρεις και πλέον αιώνες. Κατοικούν στην περιοχή γύρω από τον Ομβροδέκτη που τους δέχτηκε στην αγκαλιά του σαν βροχή και τους είδε να αυξάνονται και να πληθύνονται δουλεύοντας τίμια τη γη.

Από τότε κύλησε αρκετός καιρός. Τη Δήλο την ανέδειξαν οι αρχαιολόγοι δίνοντας στη Μύκονο την ευκαιρία να πει στον κόσμο τη δική της αλήθεια. Μια αλήθεια που είχε πλούτο φυσικής ομορφιάς, καταπληκτικές παραλίες, αγνούς και φιλόξενους ανθρώπους.

Ηδη από τη δεκαετία του '20 η αλήθεια αυτή έγινε κτήμα των πρώτων οργανωμένων ταξιδιωτών. Κύλησαν και άλλα χρόνια. Ο Ομβροδέκτης, το πιο εύφορο κομμάτι του νησιού έγινε Αεροδρόμιο για την εξυπηρέτηση του τουρισμού.

Τον τουρισμό εξάλλου έμελλε να εξυπηρετήσουν και οι Ξυδάκηδες παράλληλα με την ενασχόληση με τα αγροτικά. Καταφέρνουν έτσι να ισορροπούν εν μέσω δραστηριοτήτων καλλιεργητικών (αμπελιών, καρποφόρων δέντρων, κηπευτικών) και τουριστικών (ξενοδοχειακά, οικοδομή, κατασκευές).

Αυτή η ισορροπία, στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη Μύκονο είναι το ζητούμενο και είναι ευτύχημα που το συναντάμε σε οικογένειες βαθιά ριζωμένες στον τόπο.